هرگاه در ارتباط با موضوع انسانی امّا به غایت جانکاه حفظ و حراست از هنر،"تنها و خسته جان"،"فرهاد وار"،سنگ از دل سخت کوه کندی،کاری کرده ای و الاّ در دنیای "امن و امان فاحشگی هنر"،"هر ننه قمر بی سر و پایی" می تواند با خیال راحت،ریگ از ساحل سلامت بردارد.

بهمن رجبی.تنبک نواز مؤلّف و جامعه شناس هنر.

به عقیده عده زیادی از نویسندگان فعلی هنر،زیبایی شناسی یگانه عاملی است که پل ارتباطی ما بین "هنر-هنرمند[مؤلّف]"و"هنر-مخاطب"است.اماّ در این میان عاملی که پل ارتباطی میان"مخاطب-هنرمند[مؤلّف]"از نظر عده زیادی از جامعه شناسان هنر،جامعه شناسی هنر است.هدف از نگارش این متن بحث تخصّصی جامعه شناسی هنر نیست.زیرا از حوصله بحث خارج است.هدف سیری مجمل در موسیقی ایران و آفتهای آن است.

البته از نظر حقیر در مسائل فوق اجباری وجود نخواهد داشت.اگر هنرمند در مناسبات هنری خود مقیّد به اصول جامعه نباشد،باز هم کار و اندیشه هنری او قابل احترام خواهد بود.اماّ غیر از این شاید برای هنرمند حقّی باقی نماند.

در این خصوص بهمن رجبی به عنوان یک متفکّر در مسائل هنر به طرح یک پرسش جالب می پردازد.

چرا برای یک فاحشه،رفتگر،... مراسم گرامی داشت برگزار نمی شود؟چرا یک بقاّل و غم نان او نباید جدّی تلقّی شود؟و چرا مرگ هزاران شخصیّت و نقش اجتماعی خیلی مهم نیست؟امّا مرگ یک هنرمند جدّی تر و در حّد یک فاجعه تلّقی می شود؟

و بهمن رجبی ادامه می دهد در آناتومی اجتماع هر نقشی لازم و ضروری است.همانگونه که در آناتومی بدن وجود دو عضو قلب و روده بزرگ به یک میزان اهمیّت دارند.و سر انجام رجبی به واپسین نظر خود میرسد که هنر(و اصولا تمام مظاهر تفکّر بشری)در سیر تکامل خود از سه مرحله عبور می کنند.

1-تکنیک

2-اندیشه

در پایان جمله ای از لوییس بونوئل نقل می کنیم